बलेवा विमानस्थल : सुनसान आकाशमुनिको एक्लो आशा

बागलुङको बलेवा गाउँपालिका–१ मा अवस्थित यो सानो विमानस्थल अहिले चार वर्षदेखि शून्य उडानको साक्षी बनेर उभिएको छ। ७०० मिटर लामो कालो पत्रे धावनमार्ग धुलोले सेताम्ये बनेको छ, टर्मिनल भवनको रङ उमेरले फिक्का बन्दैछ, तारबारभित्र हरियो घाँस पलाएको छ। तर यो सुनसानबीच पनि एउटी महिला हरेक बिहान सात बजे आइपुग्छिन् – सविता शर्मा पौडेल। उनी एक्लै झाडू बोकेर धावनमार्ग पुछ्छिन्, टर्मिनलको झ्याल–ढोका पुछ्छिन्, उपकरणको धुलो सफा गर्छिन् र साँझ पाँच बजे फर्किन्छिन्। उनको खल्तीमा एउटै चाबी छ – यो विमानस्थलको। उनी भन्छिन्, “यो मेरो जिम्मेवारी मात्र होइन, मेरो आशा पनि हो। एक दिन जहाज अवश्य आउँछ।”

२०२२ सालमा स्थानीयले आफ्नै पौरखले खनेको यो मैदानले २०४८ सालसम्म नियमित उडानको साक्षी बन्यो। पोखरा–बागलुङको छोटो हवाई यात्रा त्यतिबेला जीवनको हिस्सा थियो। तर बागलुङ–पोखरा राजमार्ग बनेपछि यात्रुको खुट्टा सडकतर्फ मोडियो, आकाश सुनसान बन्यो। २०७४ चैत ९ गते फेरि एउटा आशाको उज्यालो देखियो – नेपाल एयरलाइन्स र तारा एयरले केही उडान भरे। स्थानीयहरूको मुहारमा खुसी छायो। तर त्यो खुसी क्षणिक रह्यो। धावनमार्ग कालोपत्रे भएपछि जहाज फर्केर आएन। आठ करोडको लगानी, नयाँ टर्मिनल, तारबार, टावर – सबै तयार छन्, तर आकाश खाली छ।पूर्वनगरप्रमुख जनकराज पौडेल सम्झन्छन्, “हामीले १० लाख धरौटी राखेर उडान गराएका थियौं।” अहिलेका नगरप्रमुख वसन्तकुमार श्रेष्ठ भन्छन्, “एक्लैको पहलले सम्भव छैन, संघ–प्रदेशको साथ चाहिन्छ।” प्रवक्ता चक्रबहादुर खत्री थप्छन्, “पाइलट प्रशिक्षण केन्द्र र अल्ट्रालाइट उडानका लागि पनि प्रयास गरिरहेका छौं।” तर चार वर्ष बितिसक्दा पनि परीक्षण उडानको मिति टुंगिएको छैन।यो विमानस्थल फेरि सञ्चालनमा आए बागलुङ, पर्वत र म्याग्दीका हजारौं मानिसको यात्रा सहज हुनेछ। कालीगण्डकी करिडोर र मध्यपहाडी लोकमार्गले जोडिएका पर्यटकीय गन्तव्यहरूको ढोका खुल्नेछ। १८–२४ सिटे साना जहाजका लागि यो धावनमार्ग पूर्ण सुरक्षित छ। बागलुङ बजारबाट १२ किलोमिटरको सडक पनि अब छिट्टै कालोपत्रे हुँदैछ।

सविता हरेक दिन झाडू बोकेर आउँछिन्, धुलो पुछ्छिन् र फर्किन्छिन्। उनको खुट्टाको छाप धावनमार्गमा एक्लो देखिन्छ। तर उनको मनमा एउटै विश्वास छ – “एक दिन यहाँ जहाजको आवाज गुञ्जिनेछ, आकाश फेरि रंगिन हुनेछ।” बलेवा विमानस्थल अहिले सुनसान छ, तर यो सुनसानता आशाको आवाजले भरिएको छ। जहाज नआएसम्म सविताको झाडू चलिरहन्छ, आशा जीवित रहन्छ।