सवारी जाम

म्याग्दीका दीपेन्द्र पुनको मनमा त्यो बिहान असाध्यै ठूलो सपना थियो। गाउँको साँघुरो बाटो, परिवारको संघर्ष, बुढेसकालतिर उन्मुख बाबुआमा र घरको आर्थिक अभावलाई केही हदसम्म भए पनि कम गर्ने आशामा उनले दुबईको रोजगारीको अवसर पाएका थिए। साहुले पटक–पटक सम्झाएको थियो, “समयमै आइपुग्नुपर्छ, भोलिदेखि काममा जोडिनुपर्छ, नत्र अर्को मान्छे राख्नुपर्ने हुन सक्छ।” यही कुरा उनको मनमा घनझैँ बजिरहेको थियो। त्यसैले उडान बिहानको भए पनि उनी रातभरि राम्ररी सुत्न सकेका थिएनन्। काठमाडौंको बसपार्कस्थित होटलमा बसिरहेका उनले बिहान साढे तीन बज्न नपाउँदै झोला काँधमा भिरे, कागजातहरू फेरि एकपटक जाँच गरे र हतार–हतार ट्याक्सी चढेर विमानस्थलतर्फ लागे। उनको हिसाबले यो समय पर्याप्त थियो। सामान्य अवस्थामा दुई घण्टाभन्दा बढी समय अगावै विमानस्थल पुगिन्थ्यो। तर जीवनका सबै योजनाहरू मानिसले चाहेअनुसार कहाँ पूरा हुँदारहेछन् र?

ट्याक्सी कलंकी, चाबहिल हुँदै विमानस्थल पुग्ने क्रममा थियो। सुरुआतमा बाटो सहजजस्तै लाग्यो। दीपेन्द्रले झ्यालबाट बाहिर हेर्दै दुबई पुगेपछि गर्ने काम, कमाइ हुने पैसा, घरमा पठाउने रकम र आमाको उपचारबारे अनेक कल्पना गरिरहेका थिए। तर चाबहिल चोक नजिक पुग्दा सवारीसाधनहरूको लामो पङ्क्ति देखियो। अगाडि, पछाडि, दायाँ, बायाँ—सबैतिर गाडी मात्र गाडी थिए। ट्याक्सी बिस्तारै रेंगिरहेको थियो। मिनेटहरू बित्दै गए, तर दूरी घटेन। दीपेन्द्रको मुटुको धड्कन बढ्न थाल्यो। उनले पटक–पटक घडी हेरे। चार बज्यो, साढे चार बज्यो, पाँच बज्न लाग्यो। चालकले पनि सक्दो प्रयास गरिरहेका थिए, तर जाम कसैको नियन्त्रणमा थिएन। दीपेन्द्रको अनुहारमा चिन्ता प्रस्ट देखिन्थ्यो। उनले एयरलाइन्सको हेल्पलाइनमा फोन गरे, तर सम्पर्क हुन सकेन। फेरि गरे, फेरि असफल भए। उनले भगवान्को नाम लिएर मनमनै प्रार्थना गरे, “हे भगवान्, एकपटक मात्र समयमै पुर्‍याइदेऊ।”

तर समय कसैको प्रतीक्षा गर्दैन। जब ट्याक्सी विमानस्थलको प्रवेशद्वारमा पुग्यो, घडीले लगभग बोर्डिङ बन्द हुने समय देखाइसकेको थियो। उनी झोला बोकेर दौडिए। पसिनाले शरीर भिजेको थियो, सास फुलिरहेको थियो, तर मनमा एउटा आशा अझै बाँकी थियो—सायद केही मिनेट बाँकी होला। काउन्टरमा पुगेर उनले आफ्नो टिकट र पासपोर्ट देखाए। कर्मचारीले कम्प्युटर हेरे, केही बेर मौन बसे र नरम स्वरमा भने, “सर, बोर्डिङ क्लोज भइसकेको छ। अब तपाईंलाई यो उडानमा पठाउन सकिँदैन।”

त्यो वाक्य सुन्नासाथ दीपेन्द्रको संसार नै रोकिएजस्तो भयो। केही क्षण उनी नबोली उभिए। त्यसपछि काँपेको स्वरमा भने, “दाइ, म धेरै टाढाबाट आएको हुँ। बाटोमा भयंकर जाम पर्‍यो। कृपया एकपटक अनुरोध गरिदिनुस्। मेरो दुबईमा जागिर पक्का भएको छ। भोलिदेखि काममा नजोडिए मेरो अवसर गुम्न सक्छ।”

उनले हातमा भएको नन–रिफन्डेबल टिकट देखाए। त्यो टिकट कागजको एउटा टुक्रा मात्र थिएन; त्यसमा उनको परिवारको आशा, ऋणको बोझ, भविष्यको सपना र वर्षौँको संघर्ष गाँसिएको थियो। तर नियम त नियम नै थियो। कर्मचारीले सहानुभूति त देखाए, तर तत्काल केही गर्न सक्ने अवस्था थिएन। दीपेन्द्रले फेरि आग्रह गरे। आँखामा आँसु भरिन थालेका थिए। उनले सोचे, “यदि आज यो उडान छुट्यो भने म घरमा के भन्ने? साहुलाई के जवाफ दिने? आमाबाबुले कति आशा गरेका छन्।”

आफ्नो पीडा बोकेर उनी विमानस्थलभित्र यताउति भौंतारिन थाले। एयरलाइन्सको ड्युटी नम्बरमा फोन गरे, तर कसैले उठाएन। अर्को नम्बर खोजे, त्यो पनि व्यर्थ भयो। अन्ततः कसैले उनलाई टर्मिनल ड्युटी अफिसमा सम्पर्क गर्न सुझाव दियो। त्यहाँ पुग्दा पनि निश्चित उत्तर पाएनन्। “पर्खनुस्, सम्भव भए समन्वय गर्छौं,” यत्ति मात्र भनियो। अब पर्खनुबाहेक उनीसँग अर्को विकल्प थिएन।

थाकेका पाइला लिएर उनी विमानस्थलको क्यान्टिनतिर लागे। एउटा कुनाको कुर्सीमा बसेर उनले चियाको कप अर्डर गरे। कपबाट बाफ उठिरहेको थियो, तर उनको मन भने चिसो र भारी थियो। वरिपरि मानिसहरू आफ्नै गफमा व्यस्त थिए। कसैले राजनीति चर्चा गरिरहेको थियो, कसैले देशको अवस्था। तर दीपेन्द्रका कानमा ती कुनै कुरा प्रवेश गरिरहेका थिएनन्। उनको ध्यान बारम्बार मोबाइलको स्क्रिनमा पुग्थ्यो। कतै कुनै फोन आउँछ कि भन्ने आशा थियो। उनी मनमनै घर सम्झिरहेका थिए। आमाले बिदा हुँदा भनेकी थिइन्, “बाबु, आफ्नो ख्याल राख्नु। जहाँ गए पनि इमान्दार भएर काम गर्नु।” त्यो आवाज सम्झँदा उनको आँखाबाट आँसु झर्न खोज्थ्यो।

यत्तिकैमा मोबाइलको घण्टी बज्यो। अपरिचित नम्बर थियो। काँपेका हातले उनले फोन उठाए।

“दीपेन्द्र पुनजी बोल्नुभएको हो?”

“हजुर, म नै।”

“टर्मिनल ड्युटी अफिसबाट बोल्दैछु। तपाईंको विषयमा समन्वय भइरहेको छ। तुरुन्त काउन्टरमा आउनुहोस्।”

यो सुन्नासाथ उनको मनमा फेरि आशाको किरण पलायो। उनी दौडिँदै काउन्टरमा पुगे। त्यहाँका कर्मचारीले उनको अवस्थाबारे बोर्डिङ टोलीसँग कुरा गरिरहेका रहेछन्। विमान केही समय ढिलो हुने सम्भावना रहेको जानकारी आएको थियो। कर्मचारीले भने, “हामी प्रयास गरिरहेका छौँ, तर अन्तिम निर्णय बोर्डिङ टोलीको हुनेछ।”

त्यसपछिका केही मिनेट दीपेन्द्रका लागि जीवनकै सबैभन्दा लामो प्रतीक्षाका क्षण बने। प्रत्येक सेकेन्ड युगजस्तै लागिरहेको थियो। अन्ततः वाकीटकीबाट आवाज आयो, “एक जना यात्रुलाई अनुमति दिन सकिन्छ। तुरुन्त पठाउनुहोस्।”

त्यो आवाज सुन्नासाथ दीपेन्द्र स्तब्ध भए। विश्वास नै लागेन। आँखामा भरिएका आँसु अब रोक्न सक्ने अवस्थामा थिएनन्। उनले कर्मचारीहरूलाई बारम्बार धन्यवाद दिए। त्यो क्षण उनीहरू उनलाई सामान्य कर्मचारी होइन, कठिन समयमा साथ दिने अभिभावकजस्ता लागिरहेका थिए।

त्यसपछि उनी झोला समातेर दौडिए। सुरक्षा जाँच पार गरे, गेटतर्फ कुदे। अन्ततः विमानको ढोका बन्द हुनुभन्दा केही क्षणअघि उनी भित्र प्रवेश गर्न सफल भए। आफ्नो सिटमा बस्नेबित्तिकै उनले आँखा चिम्लिए र लामो सास फेरे। बाहिर झ्यालबाट रनवे देखिन्थ्यो। विमान विस्तारै अघि बढ्न थाल्यो। उनले मनमनै भगवान्लाई धन्यवाद दिए। त्यो केवल एउटा उडान समातिएको क्षण थिएन; त्यो एउटा सपना जोगिएको क्षण थियो। एउटा परिवारको आशा बचेको क्षण थियो। संघर्षले भरिएको जीवनमा कहिलेकाहीँ मानवता, सहानुभूति र समयमै गरिएको सानो सहयोगले कसैको भविष्य नै बदलिदिन सक्छ भन्ने सत्यको जीवित उदाहरण थियो त्यो दिन।

विमान आकाशतर्फ उड्दै जाँदा दीपेन्द्रले तल फैलिएको काठमाडौंलाई अन्तिमपटक हेरे। उनका आँखामा अब निराशा थिएन, बरु नयाँ आशा थियो। उनले मनमनै प्रण गरे—“यो अवसरलाई म खेर जान दिनेछैनँ। घरपरिवारको सपना पूरा गर्न जति दुःख आए पनि सहनेछु।” अनि बादलमाथि उडिरहेको त्यो विमानसँगै दीपेन्द्रको जीवन पनि नयाँ सम्भावनातर्फ अघि बढ्न थाल्यो।