राष्ट्रपति परिवारको साथ कतार उड्दा …………

काठमाडौँ-बिहानको कोमल घामले त्रिभुवन विमानस्थललाई सुनौलो बनायो । ठीक ९:१० बजे कतार एयरवेजको ढोका बन्द हुँदा राष्ट्रपति रामचन्द्र पौडेलले हात हल्लाएर विदाई लिनुभयो । मुस्कानमा विश्व शिखर सम्मेलनको गर्व झल्कियो, तर जनताको मनमा एउटा नरम प्रश्न उम्रियो— यो यात्रा केवल सामाजिक विकासको सन्देश बोकेर जाने हो, कि परिवारको साथको मीठो याद पनि ? 

दोहाको कतार नेसनल कन्भेन्सन सेन्टरमा ४–६ नोभेम्बरसम्म चल्ने ‘सामाजिक विकासका लागि दोस्रो विश्व शिखर सम्मेलन’ साँच्चै ऐतिहासिक छ । ३० वर्षपछि फर्किएको यो मञ्चमा नेपाल युएन इकोसकको अध्यक्ष भएकाले राष्ट्रपतिको सम्बोधनले विश्वले कान ठाडो पारेर सुन्नेछ । प्लिनरीमा बोलेर अमिर शेख तमिमसँग हात मिलाउँदा, गुटेरेससँग फोटो खिच्दा नेपालको शिर उँचो हुने नै छ । १२ सदस्यीय टोलीमा श्रीमती सविता पौडेल, सञ्चार विज्ञ किरणकुमार पोखरेल, राष्ट्रपति कार्यालयका सचिव र वरिष्ठ अधिकारीहरूको साथले यो भ्रमण झन् भव्य बनेको छ । 

तर सामाजिक सञ्जालमा चलेको कुराले मन छोयो— केहीले भनेछन्, टोलीमा छोरी–ज्वाइँको नाम पनि जोडिएको सुनियो । जेन–जीको घाउ नपुग्दै फेरि ‘नेपोबेबी’को नरम छायाँ पर्‍यो । प्रचण्डले छोरीलाई राजीनामा गराए, ओली–देउवाका सन्तति काण्डमा छन्, तर गान्धी टोपी लगाउने राष्ट्रपतिज्यूले परिवारलाई नै साथमा राख्दा जनताको मन किन अमिलो भयो ?

१८० देशले मन्त्री पठाउँदैछन्, हामीले साथी–परिवारको लर्को । २ करोड+ खर्च कतारको घाममा पसिना चुहाउने नेपालीको करबाट । परराष्ट्र मुस्कुराउँछ, “सबै रितपूर्वक ।” जनता नरम स्वरमा सोध्छन्, “फेरि विद्रोहको सलाई कोट्याउने हो ?”

कात्तिक २० मा फर्कंदा राष्ट्रपति मुस्कुराउनुहोस्, जनताको मनमा पनि त्यही मुस्कान छरोस् । यो भ्रमण सुशासनको मीठो पाठ बन्न सकोस्, जहाँ परिवारको साथले विश्वासको फूल फुलोस्, शङ्काको काँडो होइन ।